hayatla sağlıklı nefes alıp veremiyorum. canımın o içsel sıkıntısı evimden sokağa, sokaktan tanıdık bir yabancıya, oradan bir dal sigaraya savurup duruyor beni. masamın üstünde pek çok kitap karmaşası. ders kitapları, şiir kitapları, üzeri yazılı kağıtlar, kelimeler, kelimeler…
öğrenciliğimin korkunçluğunu düşünüyorum. hayata amatör kümede başlayıp orada kalmayı bile başaramayan biri miyim ben? ya da bazen kendimde bulduğum o özgüven denilen şey neden bir serçe kuş gibi uçup gidiyor hemen. bazen neden ne olacağım ben derken bir cevap veremiyorum buna. neden bir şey olmak zorunda bırakılıyorum.
serbest bir böcek olmak varken… neden banka sıralarında buluyorum kendimi?
